Corona: Himmelhoch jauchzend zu Tode betrübt – of toch niet ? 

Deze zin uit Goethe’s treurspel “Egmont”  lijkt opeens wel erg actueel te worden. Waar we met elkaar recentelijk nog leken te leven in ‘hemelse vreugde’ in economische voorspoed met dito relatieve zekerheden, blijkt nu het ‘dodelijk verdriet’ op de loer te liggen. De geest ‘Corona’ waart rond en heeft een harde impact op onze werkelijkheid. Opeens lijkt alles anders.

Om ons heen gaan schijnbaar vanuit het niets opeens de alarmbellen af en dreigt een ondoordringbare mist van de veranderende werkelijkheid en hoge mate van onzekerheid ons te gaan verstikken. Van 130 km per uur gaan we niet naar 100 km per uur maar maken we een verplichte collectieve noodstop en trekken ons zoveel mogelijk terug in ‘sociale onthouding’ om de geest terug in de fles te krijgen. 

Ik was, denk ik net zoals velen met mij, niet voorbereid op deze onverwachte aanpassing van mijn eigen werkelijkheid. Met ongekende snelheid worden opdrachten uitgesteld of geannuleerd en ‘werk’ ik vanuit thuis in het voor mij altijd zo veilig geachte Brabant. Ieder uur wordt ik overspoeld met verontrustende berichtgevingen. Ons bestuurlijk orgaan voert ingrijpende maatregelen door om het virus in te dammen met naar eigen zeggen 50% van de kennis. Er zo naar kijkende zijn alle ingrediënten daar om pessimistisch te worden en je terug te trekken in je schulp.

Onze minister president stelt echter dat we in een gevecht zijn dat we met zijn allen moeten voeren. Een gevecht tegen het virus Corona dat we moeten zien te winnen! De huidige situatie schreeuwt om slim, pro-actief maar wel gecoördineerd handelen, innovativiteit, samenwerking, denken in mogelijkheden en oplossingen. Denken in het grotere geheel wordt in dit soort situaties steeds belangrijker. Van ego naar eco: hoe kunnen we ons niet enkel en alleen bekommeren om ons eigen hachje maar kunnen we de gezamenlijke kennis en middelen beschikbaar maken voor iedereen? Er is dus geen tijd voor pessimisme of apathie. Het is nu de tijd om het nemen van besluiten of actie niet alleen aan anderen over te laten. 

Met deze bewustwording, stelde ik mezelf de volgende vraag: wat kan ik doen in deze situatie om het verschil te maken? Welke capaciteiten en welke middelen heb ik bijvoorbeeld die wellicht op dit moment nuttig kunnen zijn voor het grotere geheel, daar waar het nu nodig is? Kijkend naar uitdagingen bij de GGD’s, scholen, ziekenhuizen, huisartsen en in de politiek. In deze organisaties en instellingen draait men overuren om het systeem dat begint te piepen en te kraken in de lucht te houden. Wellicht ontbreek het op verschillende plaatsen aan specifieke kennis en ervaring om oplossingen te bedenken en te implementeren voor de complexe problemen waar een ieder nu mee geconfronteerd wordt.

De vraag komt bij mij boven hoe we de specifieke kennis en ervaring van mensen zoals ik het beste blijven of kunnen gaan benutten in tijden van deze crisis ? Hoe kom ik er achter waar behoefte aan is?  De systemen en instellingen blijven veelal gesloten en men probeert uit alle macht hun eigen uitdagingen zo goed als mogelijk intern op te lossen. Ik zie hier een uitdaging en een kans welke wel vraagt in het denken van mogelijkheden en in het collectief waarbij iedereen zich kwetsbaar en open zal moeten opstellen: “We hebben een uitdaging en wie kan en wil ons helpen ?”

Denk even over het volgende mee : een systeem zoals dat van de reservisten. Mensen die naast hun baan, studie op flexibele basis inspringen. Mensen die met hun specifieke kennis en ervaring, daar waar dat nodig is, ondersteuning kunnen bieden in de strijd tegen Corona. Ik ben bereid een soort van ‘reservist’ te worden. Ik heb nu tijdelijk meer tijd en ben daarom relatief flexibel. Met mijn beperkte kennis van IT heb ik nu een plaatselijke basisschool aangeboden met het opzetten van een online platvorm zodat lessen gegeven kunnen blijven worden als de scholen (deels) moeten sluiten. Voor de school een vooralsnog onontgonnen en onbekend  gebied maar voor mij niet zo’n grote uitdaging. Ik heb mijn diploma medische basis kennis op zak, kan (of moet?) ik ergens binnen een zorginstelling inspringen waar nodig. Als therapeut kan ik psychische bijstand verlenen bij kwetsbare doelgroepen in onze samenleving nu men verplicht wordt tot sociale isolatie in sommige gebieden. Als inkoper kan ik inspringen om leveringen van basis voorzieningen zeker te stellen. Als manager kan ik een crisis team versterken. Mijn normale werk? Dat pak ik later wel weer op. Nu zijn er andere behoeftes, andere uitdagingen die een groot adaptief, aanpassend vermogen vergen van ons als individu en als collectief. Wellicht moeilijk vanwege de sociale beperkingen?Tuurlijk, maar laten we echter kijken wat er wel kan. Een terugtrekkende beweging maken in geheel onze schulp terugtrekken en niets doen is geen optie. Zoals gesteld door onze minister-president, iedereen is nu nodig, 17 miljoen mensen om het gevecht te voeren en te winnen. En met 5.000 bedrijven die arbeidstijdverkorting aan vragen op dit moment, moeten er meer mensen zijn die tijd over hebben om anderen te helpen! 

Ik ben één van die 17 miljoen mensen die bereid is  zich in te zetten om daar waar noodzakelijk mijn kennis en kunnen te delen om het gevecht aan te gaan. Mijn gevoel zegt dat ik niet kan afwachten en niets doen terwijl een ander gedeelte van het systeem overbelast dreigt te raken. Denk groot, maar start lokaal. Hoe dan? 

Vandaag sprak ik met de product & operations lead van Nextdoor, de populaire app die buren met elkaar verbind om elkaar te helpen in het lokaal uitwisselen van producten en diensten . Met dit platvorm en wellicht met bestaande platvormen van bijvoorbeeld Brunel of Randstad kunnen we vast de tijdelijke specifieke vraag en aanbod van menskracht in kaart brengen en aan elkaar kunnen koppelen. Over de organisatorische grenzen heen, in het grotere belang. Van Ego naar Eco. Laten we er voor zorgen dat deze crisis ook iets moois brengt waar generaties na ons nog van kunnen leren. We zijn zelf verantwoordelijk voor het creëren van onze eigen toekomst, vreugde en impact op de wereld. 

Wie denkt, maar vooral doet er mee? Meld je bijvoorbeeld aan bij Nextdoor en deel wat jij op dit moment kan bijdragen om het gevecht tegen Corona aan te gaan. Deel waar in jouw buurt nu behoefte aan is en naar welke specifieke kennis en vaardigheden je op zoek bent. Wie weet kunnen we zo elkaar makkelijk helpen daar waar het had nodig is. Vast bedankt namens hen die je hulp goed kunnen gebruiken!